30 ثانیه !!

صدای زنگ ساعت علی رو عاصی کرده ، عقربه ساعت رو 7  صبح نشان می دهد ...علی زنگ را خاموش می کند!

...

نیم ساعت بعد

علی هراسان و مضطرب از خواب بلند می شود ... آبی به صورتش زده و صورت معصومش را با حوله ی کثیفی که لکه های سیاهش به جا مانده از هفته های قبل است خشک می کند ...سمت آشپزخانه می رود ... برگه ی روی یخچال را برمی دارد و می خواند و روی میز می گذارد، لباسش را پوشیده و آماده ی حرکت به مدرسه می شود ...

...

هوا بسیار سرد است ، علی دستانش را به هم می مالد تا کمی گرم شود .

...

مدرسه ی علی

بعضی از دانش آموزان در حال بازی هستنند ، پدران و مادران از پسرانشان خداحافظی می کنند .

...

ایستگاه اتوبوس

علی کمی دیر می رسد ، اتوبوس حرکت کرده است ، سعی می کند دستانش را گرم نگه دارد ... چاره ای ندارد که فاصله ی  خانه تا مدرسه را بدود ...

مدرسه علی

دانش آموزان در حال مرتب کردن صف های کلاسشان هستند .

خیابان

علی زمین می خورد ... نگاهش به مدرسه است ... دورنمای ساختمان مدرسه پیداس،بلند می شود و به دویدنش ادامه می دهد !

...

دم در حیاط ناظم ایستاده و منتظر دانش آموزانی است که دیر کرده اند !یکی از بچه ها دور از چشم ناظم می خواهد به حیاط برود ولی ناظم می فهمد ...

ناظم : کجا می ری پدرسوخته

گوشش را می گیرد و او را به بیرون هدایت می کند

ناظم : همینجا وایسا تا تکلیف تو رو معلوم کنم ...

...

علی به مدرسه می رسد ، نفسش هنوز قطع نشده، پشت سرش نیز تعداد دیگری می رسند!

ناظم : خب ، مثل اینکه امروز تاخیری هامون کم نیستند، یکی یکی اسماتونو بگین و برین تو حیاط ، صف ها رو هم بهم نمی زنید ...

بچه ها یکی یکی رد می شوند ... نوبت علی می رسد

ناظم : این چندمین باره؟ خودت بگو

علی جوابی نمی دهد...

ناظم : قرارمون چی بود؟ فکر کنم خودت بهتر از من بدونی ! قرار شد یه بار دیگه دیر کنی یه هفته از مدرسه اخراج بشی ... پس بهتره برگردی خونه ، این طوری بهتره

ناظم وارد حیاط می شود و در را می بندد...

علی دستانش را به هم می مالاند تا گرم شود

خانه ی علی

علی در یخچال را باز می کند ، پنیر را بر می دارد و به اتاقش می رود ... برگه از روی میز به زمین می افتد ... نوشته ای پر از غلط های املایی از طرف مادر علی  که کارگر خانه های مردم است وصبح ها قبل از علی از خانه می رود ...

سبح رفتم واست پنیر تازه خریدم، مادر جون حتمن قبل از رفتن به مدرسه ت صبهونه تو بخور!!!

اون روز هوا بارونی بود ، شاید هم نه … نمی دانم !!

…

چهره ی تکیده ای داشت و زخم خورده از دوران جنگ ، می گفتند موجیه ولی من هرگز باور نکردم . ، همیشه ی خدا صبح قبل از رفتن به مدرسه اونو روبروی بقالی خونه مون می دیدم که نشسته و به اطرافش خیره شده و چیزی هم نمی گوید … چیزی که دارد بگوید ولی به چه کسی؟

به پدر و مادر مرحومش که آنها را در نوجوانی از دست داد!!!

بچه های محل زیاد اذیتش می کردند ، خب کوچک بودند و نفهم … چیزی از او نمی دانستند ،

یادم می آید بر اثر عوارض جنگ دندان هایش طوری شده بود که فقط قادر به خوردن مایعات و چیزهایی از این قبیل بود … بچه ها برایش چیپس و بیسکویت می خریدند و او حتی با دندان هایش قادر به نصف کردن آنها نبود و تکه های آنها از دهانش بیرون می زد و این حرکت بچه ها رو به خنده وا می داشت ولی هیچ وقت تعارف بچه را رد نمی کرد. شاید همین خنده ها ی بچه ها ، برای او بهترین هدیه بود . این که می توانست دل آنها را شاد کند!

…

این اواخر کم کم بزرگتر های محل هم باورشون شده بود که او یک دیوانه س … از او می ترسیدند ، به بچه هایشان هم می گفتند از او حذر کنند … حتی کار به جایی رسیده بود که می خواستند طوماری با امضای اهالی محل جمع کنند و او را از محله … .

…

ظهر بود ، مینی بوس مدرسه علی کوچولو رو کمی دورتر از جای همیشگی پیاده کرد ! علی بی هوا در حال رد شدن از عرض خیابان بود ، پیکان جوانان زرد رنگی  با سرعت در حال تاختن در خیابان بود … یک آن خودش را روی علی انداخت و او رو به پیاده رو انداخت …پیکانی گازش را گرفت و از محل فرار کرد …

لاشه اش !!! وسط خیابان افتاده بود .

…

اون روز هوا بارونی بود ، شاید هم نه … نمی دانم !!